Laten we gaan
mens en hond samen
door de groene morgen
door de prikkelende eenzaamheid
waarin alleen wij bestaan,
die eenheid van hond met morgendauw
en de dichter van het bos,
want noch de verborgen vogel bestaat,
noch de geheime bloem,
maar getjilp en geur
voor twee verwante harten:
een wereld, vochtig geworden
door het distillaat van de nacht,
een groene tunnel en dan een weide,
een vleug van sinaasappel,
het gemompel van de wortels,
het leven dat wandelt, ademt, groeit,
en de oude vriendschap,
het geluk,
hond te zijn en mens te zijn geworden tot één enkel dier
dat onder het lopen
zes poten beweegt
en een staart
met morgendauw
Pablo Neruda
