Over de zomer kan ik zingen,
ook de lente krijgt mijn lied.
 Maar ik kan me niet bedwingen
bij de eerste sneeuwklokspriet.
 
Die eigenwijze witte donder
die zich door de korstgrond spiest
is voor mij een wilskrachtwonder,
 want wie bloeit nou als het vriest?
 
En daarom, als de kou de grond kust
laat ik mijn wanten in de kast
en kniel met blote handen
voor mijn eerste voorjaarsgast.