Afscheid van het voorouderlijk huis

Afscheid van een huis 

Omdat ik afscheid van een huis neem,
ben ik neerslachtig vandaag.
Ik laat de hand van het huis los
en zal een nieuw kind moeten worden
mij schikkend in een vreemde vrouw.

De dag zal opnieuw moeten worden geboren
en het zal ook even duren
voordat ik met de aanvliegende nacht
weer op goede voet sta.

Zwerven en zich niet hechten
is waarschijnlijk een beter bestaan.
Maar de regels der tijden dulden het niet
dat men een tent op de horizon
van een dagreis geleden zet
(liefst niet ver van een kleine rivier)
en handen strekken zich al in de herfst
naar de warmte 's winters van een vuur tussen muren.

Dus zwerft men van huis tot huis en is anders
eenzaam, op zoek naar een stenen moeder,
en leeft men tussen de muren samen
met het licht door de venster, de nacht aan het raam.

Hans Andreus

Zolang er sneeuw ligt

Winter.
Je ziet weer de bomen
door het bos, en dit licht
is geen licht,maar inzicht:
er is niets nieuws
zonder de zon.

En toch is ook de nacht niet
uitzichtloos, zolang er sneeuw ligt
is het nooit volledig duister, nee,
er is de klaarte van een soort geloof
dat het nooit helemaal donker wordt.
Zolang er sneeuw ligt is er hoop.

Herman De Coninck

spelen met de maan

lichtmis, lichtblauw

Met lichtmis geen vrouwke zo arm of ze maakt haar panneke warm...

Lichtmis of het Keltische Imbolcfeest is het feest van het wakker worden van de natuur.

Het sneeuwklokje wordt ook lichtmisbloem genoemd omdat het, volgens de legende, steeds zijn bloemen opent op lichtmis.

Lichtblauw en zuiver
Staat een sneeuwklokje
Daarnaast, doorzichtig,
Het laatste sneeuwvlokje...

De laatste tranen
Over vroeger verdriet
En de eerste dromen
Over geluk in 't verschiet...

A.M. 

Tradicion de la Mujer Sabia

Maestra de tierra
Bruja de las flores
Hermana de las hierbas
Guardiana de las medicinas
Palabra Sanadora
Dulce hechicera

Mi bruja verde se sentia como pez en el agua, asi mi bruja verde me llevo por caminos nuevos

een weetje over het galante klokje

Het Sneeuwklokje of Galanthus nivalis  knipoogt naar de lente en geurt naar winter.
Het is heel fijn getekend met een groen biesje op het kroontje dat zorgt voor een warmtecaptatie tot 32°. De warmte doet de meeldraden openspringen. Het vetrijke stuifmeel is zo bereikbaar voor de bijtjes.
Samen met de krokusjes zijn ze een eerste belangrijke voedselbron voor vroeg actieve bijtjes.

Over de zomer kan ik zingen,
ook de lente krijgt mijn lied.
 Maar ik kan me niet bedwingen
bij de eerste sneeuwklokspriet.
 
Die eigenwijze witte donder
die zich door de korstgrond spiest
is voor mij een wilskrachtwonder,
 want wie bloeit nou als het vriest?
 
En daarom, als de kou de grond kust
laat ik mijn wanten in de kast
en kniel met blote handen
voor mijn eerste voorjaarsgast.